Cumplimos 15 años en la Sala Teatro Ensalle

A que non podes dicir cocacola? (II)

  • Jueves
  • 2
  • Junio
  • 20:00
  • Viernes
  • 3
  • Junio
  • 20:00
  • Sabado
  • 4
  • Junio
  • 20:00
  • Domingo
  • 5
  • Junio
  • 20:00

No 2011 estreaba A que non podes dicir cocacola?, unha peza arredor da capacidade de adaptación á violencia imperante.
Desta vez establezo un diálogo co traballo anterior co propósito da creación dunha nova peza que atende á evolución social, así como ao meu propio cambio, vital e teatral – non pode ir separado - e que dá como resultado A que non podes dicir cocacola? (II); outra vez unha confrontación coa violencia, agora instaurada na limpeza, na desinfección e na asepsia.

Ficha artística

Dirección, dramaturxia e actriz: AveLina Pérez
Composición musical: Ramón Raíndo
Coa voz de Silvia Cerneira
Iluminación: Daniel Casquero
Asesoramento iluminación: Ensalle
Invita a xogar: Mara

Video

  • 02-06-2022 20:00
  • 03-06-2022 20:00
  • 04-06-2022 20:00
  • 05-06-2022 20:00

AveLina Pérez

AveLina Pérez. (Galicia)
Formada en interpretación na Escola Santart. Titulada en dirección de escena e dramaturxia pola ESAD de Galicia.
Comeza como directora da Compañía Teatro do Lume e recentemente crea un novo proxecto escénico: AveLina Pérez, que abarca as producións propias, a escrita teatral e a impartición de obradoiros
Directora e dramaturga e actriz das pezas:
Vaguedás, A que non podes dicir cocacola, Reconvertindo espazos (co- creadora), Gañaremos o pan coa suor da túa fronte, Os cans non comprenden a Kandinsky (Premio Coiro de pita da Sala Ingrávida) e Deixa de tocala, Sam.
Moi vinculada ao Teatro Social, durante anos dirixiu o grupo intercultural de teatro do Milladoiro, así como os obradoiros de mulleres de Porto do Son e de Mondariz, con varias postas en escena.
Acada varios premios en dramaturxia. Recibe os Premios Álvaro Cunqueiro coa peza Ás oito da tarde, cando morren as nais e o Abrente de Textos teatrais 2018, con O día no que bicar a terra.
Cunha concepción teatral moi ligada ao terreal, ao social, na busca de converter o cotiá en extracotiá, e sempre transitando por un humor acedo e duro, concibe a escena como un lugar de encontro, un lugar no que a dignidade exista aínda que estea camuflada, agochada, deformada, pero sempre presente.

Saber más